Hepimiz (Phil, Stu ve Alan) sabah gözlerimizi üzerinde sere serpe yattığımız mermer zeminde açtık. Pencerelerden içeri vuran güneş ışıkları süitin darmadağın olduğunu gözler önüne seriyordu. Oysaki gece buraya girdiğimizde ne kadar da güzeldi.

Ama, Phillips’e göre, bekarlığa veda partisi söz konusu olduğunda, bunda çok da sıradışı bir yan yok: “Kafayı bulmak ve ertesi sabah boş şişe yığınları içinde uyanmak genel akışa gayet uygun.

Peki ya odamızdaki daha önce hiç görmediğimiz bir bebek ve bir de kaplan olmasına ne demeli?

Jakuzi kabarcıklarının üzerinde şişme bebekler batıp çıkmakta, yandığı belli olan bir sandalyenin dümeni hâlâ tütmekte, tavandan otoman kumaş sallanıyor.

Ha bir de ufak bir ayrıntı daha… Damat kayıp!

Phil’in düşüncesi, “Bir kaç aspirin içip, her şeyi adım adım ele alalım. Paniğe gerek yok” şeklinde. Ama genel panik havasında bu durumdan nasıl çıkacağımızı bilemiyoruz. Bize yardım eder misiniz?